| Arintada's profileRindsay's StoryPhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
August, 2006 จ๊ะเอ๋ตามหนังสือ Child Development ว่าไว้
เด็กวัย 3-4 ขวบจะเป็นวัยที่ชื่นชอบการเล่นจ๊ะเอ๋กับพ่อแม่และคนแปลกหน้า
เมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมาที่บริษัทของแม่มีงานทำบุญเลี้ยงพระเนื่องในโอกาสอะไรก็ไม่รู้สักอย่าง
มีพระสงฆ์มารับถวายภัตราหารทั้งหมด 9 รูปด้วยกัน
อ้อ นึกออกแล้ว ทำบุญเลี้ยงพระให้ในหลวงทุกวันจันทร์นี่เอง แค่นี้ลืมโง่จัง
คุณภาวินี หรือ คุณภา พาลูกชายวัยกำลังซนตัวกลมจ่ำม่ำของเธอมาด้วย
เด็กชายภาวี หรือ น้องเจได เพิ่งจะอายุ 3 ขวบไปเมื่อ 3 วันที่แล้ว
ด้วยความที่ยังเล็กน้องเจไดจึงค่อนข้างตื่นคนเยอะ ๆ
แถมคุณแม่ยังปลุกให้ลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวซะตั้งแต่ไก่โห่
วันนี้พ่อหนูก็เลยอารมณ์บูดเป็นพิเศษ
คุณภาอยากให้น้องเจไดอารมณ์ดี ๆ จึงชี้ชวนให้ลูกชายตัวน้อยดูพระสงฆ์ที่มารับเพล
"เอ้า ธุจ้าสิลูก ธุจ้า ไหว้พระหรือยังครับเจได"
...ไม่มีเสียงตอบจากน้องเจไดที่ท่านเรียกในขณะนี้
หนุ่มน้อยยังคงกอดคุณแม่แน่นและไม่ยอมคุยกับใคร จนกระทั่งได้ฤกษ์พระสวด
พระสงฆ์ที่อยู่หัวแถวด้านซ้ายสุดหยิบตาลปัตร(หวังว่ารินคงจะสะกดถูกนะ)ขึ้นมาบังหน้า
เท่านั้นเองหนูน้อยเจไดก็จ้องมองตาเป๋งแล้วผละออกจากอ้อมอกคุณแม่
วิ่งตรงไปยืนอยู่ที่หน้าพระสงฆ์รูปนั้นแล้วเอามือปิดหน้าตัวเองพร้อมร้องดัง ๆ ว่า
"จ๊ะเอ๋!"
 ฮาครืนทั้งงานแม้แต่พระที่มารับเพลก็ยังกลั้นยิ้มกันแทบไม่ทัน
เอ้า
นึง...ส่อง...ซั่ม
"จ๊ะเอ๋!"
|
|
|
